fbpx
5500 keer erkenning in de BRP

5500 keer erkenning in de BRP

Sinds maandag 3 februari dit jaar kunnen ouders met terugwerkende kracht hun stilgeboren baby inschrijven in de BRP.

Tot en met 7 maart zijn ongeveer 5.500 kinderen geregistreerd in het BRP. Het merendeel van de levenloos geboren kinderen zijn bij beide ouders geregistreerd.

Uit cijfers blijkt dat in de eerste 4 dagen (maandag 4 tot en met donderdag 7 februari 2019) ruim 850 levenloos geboren kinderen zijn geregistreerd. Het merendeel van deze levenloos geboren kinderen is bij beide ouders geregistreerd.“Deze wetswijziging is voor veel ouders een emotionele gebeurtenis.  Het belang van deze wetswijziging blijkt wel uit de mooie, positieve media aandacht welke het heeft opgeleverd – RVIG.”

Voor meer informatie over het bijschrijven van uw baby in de BRP, kunt u hier een kijkje nemen.
Bron: RVIG

Liefdevol omzien naar stilgeboren kindjes

Liefdevol omzien naar stilgeboren kindjes

Een wit ledikantje met frisgewassen lakentjes en een wit hemeltje. Het stond al ruim voor de uitgerekende datum – 05-11-2013 – op hem te wachten. Eén nachtje heeft baby Phéron erin gelegen. De laatste nacht voor zijn afscheid. Phéron heeft alleen in de buik van zijn moeder geleefd, hij is een stilgeboren kindje. Zijn ouders, Paul Struik (31) en Sharon Gajadin (32) uit Sneek, hebben ter nagedachtenis aan hem Stichting Phéron opgericht met als voornaamste doel andere ouders van stilgeboren kinderen te ondersteunen en hen te helpen herinneringen te maken.

In de laatste minuten van het samenzijn met hun zoontje, voor het aardse afscheid, keken Paul en Sharon elkaar aan. Ze wisten: we hebben nu twee keuzes. Of het leven lacht ons nooit meer toe of we maken er nog iets moois van, omdat Phéron geen verdrietige ouders zou willen hebben. ,,Dat laatste hebben we aan elkaar en aan Phéron beloofd”, vertelt Sharon. ,,De gedachte dat hij alleen op de wereld was gekomen om intens verdriet en gemis achter te laten, was ondraaglijk.” Niet dat het verdriet weg is, dat is nooit weg. ,,Maar we hebben ervaren dat geluk en verdriet naast elkaar kunnen bestaan.”

Zeventien waren ze toen ze elkaar ontmoetten op het schoolplein. De vonk sloeg over en bleef. Ze gingen samenwonen, trouwden – hij vroeg haar op een Oostenrijkse berg ten huwelijk – kochten een woning en hadden een goede baan. En wat ze zo graag wilden: Sharon raakte zwanger. Het kon niet op.

De zwangerschap verliep voorspoedig. Geen last van kwaaltjes en energie voor tien. Net als de meeste jonge ouders bereidden ze zich voor op het ouderschap. Het babykamertje werd klaargemaakt, ze plaatsten vrolijke foto’s op Facebook en Sharon las alles wat los en vast zat over zwanger zijn. Op één hoofdstuk na. Het laatste, over dat het ook kan misgaan. Dat sloeg ze steevast over.

De verlofperiode was aangebroken. Paul en Sharon waren bij haar ouders aan het eten toen de eerste weeën kwamen. De volgende ochtend sloeg de nesteldrang nog even volop toe. Paul ging stofzuigen en Sharon – goed voorbereid als ze is – zette de eettafel vast klaar met lekkers en hing de kroonluchter vol ballonnen. Blauwe. ,,Ik dacht: yes, ik mag ons kindje straks ter wereld brengen, dat wil ik in alle vreugde doen.”

Rond het middaguur kwamen de weeën om de twintig minuten. Om drie uur had ze er eentje van liefst twaalf minuten. ,,Ik had pijn, maar ik dacht: doorzetten. Alle moeders hebben weeën.” Paul was ongeruster. Die vond het veel te heftig en wilde de verloskundige bellen. ,,Doe maar niet. Dat mag pas als je weeën om de vijf minuten hebt, zei ik nog. Uiteindelijk heeft hij toch gebeld.”

Links bleef het stil

De verloskundige onderzocht eerst Sharon. Haar bloeddruk en lichaamstemperatuur waren prima in orde. ,,‘Geef maar aan waar je het hartje van je kindje altijd hebt gehoord, dan ga ik even luisteren’, zei ze. Phéron lag de laatste zes weken in dezelfde houding in mijn buik, dus ik wist precies waar zijn hartje zat. Links.” Maar links bleef het stil. Ook rechts bleef het stil.

De verloskundige luisterde nog een keer. Op het moment dat ze meer gel op de buik aanbracht, zag Sharon de angst in haar ogen. ,,Ik zag haar denken: waarom lukt het niet? Toen kreeg ik voor het eerst een onbestemd gevoel.’’ De verloskundige ging opnieuw heen en weer met de doptone en ineens was daar heel in de verte een hartslag te horen. Een sprankje hoop. Maar het bleek die van Sharon zelf te zijn.

Kun je een andere echo maken, is er écht geen hartactiviteit meer?

Vervolgens ging alles in een stroomversnelling. De verloskundige spurtte naar beneden om het ziekenhuis te bellen. De honden begonnen te blaffen – wat ze nooit zomaar doen. En Sharon kreeg kippenvel, van haar kruin tot haar tenen. ,,Toen voelde ik: dit is niet goed.”

Ze reden over de rondweg, op weg naar het ziekenhuis. Een rit tussen vrees en hoop. Sharon kreeg een berichtje van haar zusje: ‘Het komt wel goed, Shar’. Op dat moment passeerden ze het crematorium, net nieuw. ,,Ik dacht: Nee, het komt niet goed.”

In het ziekenhuis stond een heel team klaar. Sharon was rustig, alsof het niet echt was bijna. Ze hoorde de gynaecoloog tegen de verloskundige fluisteren: ‘Heeft ze wel door wat er aan de hand is?’ ,,De gynaecoloog ging meteen aan de slag. Na een lange stilte zei ze ineens: ‘Het hartje klopt niet meer’.” Paul moest meteen huilen, bij Sharon kwam alle moederdrift naar boven. Ze ging in de vechtstand. ‘Kun je een andere echo maken, is er écht geen hartactiviteit meer?’, vroeg ze de gynaecoloog. Een tweede echo volgde. Ook nu was de boodschap de verdrietigste die een zwangere vrouw kan horen: het hartje klopt niet.

Vertederde blikken

Het ziekenhuis adviseerde eerst naar huis te gaan en terug te komen wanneer de weeën sneller achter elkaar kwamen. ,,Daar liep ik door het ziekenhuis, mijn dikke buik. Ik kreeg vertederde blikken. Mensen zagen een hoogzwangere vrouw. Niet wetende wat wij wisten. Ik droeg geen leven, ik droeg de dood.”

Thuis stapte Sharon onder de douche. ,,Het water gleed over mijn buik. Drie uur eerder stond ik hier met het euforische gevoel dat ik moeder zou worden. Nu stroomde het water op dezelfde manier over mijn buik, maar voelde ik een intens verdriet.”

Paul zat op de badrand, in zijn hoofd was hij al met het verlies bezig. Sharon was juist heel erg in het hier en nu. ,,Ik moest nog bevallen van Phéron. Dat wilde ik heel bewust doen. Ik heb hem negen maanden met liefde onder mijn hart gedragen, ik wilde hem met een nog grotere liefde op de wereld zetten. Ik wist, wij krijgen geen geluk maar verdriet bij zijn geboorte, maar ik voelde mij sterk. Ik wilde hem beschermen en de regie in eigen hand houden. Alles wat we nu nog met hem zouden meemaken, zou onze herinnering vormen. Dat stond voor mij voorop. Ik wilde niet al met het aardse afscheid bezig zijn. Hij zat nog in mijn buik.”

,,We gaan er een mooie week van maken, beloofde ik Phéron. Elk moment wilde ik onthouden, ik voelde me zo’n eenheid met hem. Paul snapte dat. We moeten nu sterk zijn, zei ik. Eerst bevallen en onze zoon ontmoeten. Daarna mogen onze emoties de overhand nemen.”

Een sprankje hoop

’s Avonds gingen ze terug naar het ziekenhuis. In de nacht viel het Sharon ineens in: wat als ze het mis hebben? Misschien leeft hij toch nog. Weer een sprankje hoop. ,,Pas als ik hem zelf had gezien en gevoeld, zou ik geloven dat hij was overleden.”

De volgende ochtend op 5 november 2013 om vier minuten over elf werd Phéron geboren. Een prachtig, volmaakt kindje. ,,Het enige wat hij nog hoefde te doen, was ademen. Ik werd verscheurd door twee emoties. Aan de ene kant was ik trots. Ik was moeder! Tegelijk was ik zo enorm verdrietig. Waarom adem je niet? Waarom adem je toch niet?”

Ze wilde Phéron meteen tegen zich aan, hem omarmen en knuffelen nu hij nog zo lekker warm was. ,,Een uur en een kwartier heb ik zo met hem gezeten in de wetenschap dat ik straks een leven lang zonder hem moest. Het noodlot had toegeslagen, de dood is onomkeerbaar.”

We waren trots. We wilden iedereen onze prachtige zoon laten zien.

Via het ziekenhuis kwam iemand van Stichting Make a Memory langs om foto’s van Phéron te maken. ,,Ik twijfelde of ik dat wilde, we hadden zelf al veel foto’s gemaakt vanaf de geboorte. Uiteindelijk hebben we het toch gedaan. Achteraf zijn we er heel mee, ze zijn een mooie herinnering aan Phéron.”

Via een achteruitgang verlieten ze ’s avonds het ziekenhuis. Sharon in een rolstoel, Paul liep achter haar aan met in zijn handen mandje met onder een wit lakentje hun eerstgeborene. ,,Het was zo intens. Wat heb ik toen gehuild. Ik dacht, als ik straks de auto instap, is het eerste liedje dat ik op de radio hoor van Phéron. Iets wat hij tegen ons wil zeggen.”

If I could, I would stay (Als ik kon, bleef ik) van Krezip klonk het. ,,Bedankt, zei ik tegen Phéron. Bedankt dat je had willen blijven als je dat had gekund.”

Weer kwamen ze langs het crematorium. Waar ze eerder nog tussen vrees en hoop leefden, was die vrees nu definitief geworden. ,,Dat ik daar mijn eigen kind naartoe zou moeten brengen, dat had ik nooit gedacht.”

Omringd door knuffeltjes

Thuis hebben ze Phéron eerst het hele huis laten zien, zodat hij overal in huis zou zijn geweest. Ze legden hem in zijn box, in de woonkamer. Omringd door knuffeltjes. ’s Nachts sliepen ze bij hem. Wie wilde, was welkom. ,,We waren trots. We wilden iedereen onze prachtige zoon laten zien. Mensen mochten Phéron ontmoeten en afscheid nemen.’’

In die dagen hebben ze voor hem gezorgd. Ze gaven hem kusjes, aaiden over zijn wangetje, praatten tegen hem en trokken zijn mutsje recht. Ze maakten foto’s, veel foto’s en video’s. Alles wat alle kersverse ouders doen.

De laatste dag voor zijn crematie wilden ze alleen met hem zijn. Geen bezoek meer. Ze schreven beiden een brief aan hun zoon. Ze bedankten Phéron dat hij hen ouders had gemaakt. Hij zou altijd hun eerste zoon zijn, schreef Paul. En mocht hij ooit een broertje of een zusje krijgen, mogen die dan met jouw speelgoed spelen?, zo vroeg hij aan zijn zoon. Want zo gaat dat in gezinnen: als je met het speelgoed van een ander wilt spelen, hoor je dat eerst te vragen.

Die laatste nacht thuis sliep Phéron in zijn eigen bedje – een familieledikantje. Zijn huidje was nog kwetsbaarder geworden. ,,Het was echt tijd om afscheid te nemen.” In zijn mandje, door zijn oma liefdevol opgemaakt met bloemen, legden ze verfafdrukken van hun handen, die van zijn nana (opa), oma, tantes en oom, en de pootafdrukken van de honden. Erin legden ze Phéron, gewikkeld in een zacht, wit dekentje. ,,We vonden het een nare gedachte dat hij de reis naar boven alleen moest maken. Nu droegen we hem symbolisch mee omhoog.” Om het mandje knoopte Sharon een kanten strik uit haar trouwboeket. ,,Wat zag hij er lief uit. Een prachtige engel…”

Op 11 november – de uitgerekende datum – om vier minuten over elf – het tijdstip van geboorte – was de crematie van Phéron. Een intiem afscheid. Het liedje Somewhere over the rainbow werd voor hem gedraaid. ,,We wilden hem hoop en vertrouwen meegeven.” Daar, bij zijn mandje, besloten Paul en Sharon ook dat Phéron niet alleen verdriet kwam brengen, maar vooral liefde.

Letterlijk hartenpijn

In de eerste week was er leegte. Alle zingeving was weg. Sharon had letterlijk hartenpijn. Ze ging op zoek naar informatie over babysterfte. Ze schrok van de cijfers die ze tegenkwam. Vier keer per dag overlijdt er een baby voor, tijdens of na de geboorte. En dan gaat het alleen nog maar om de baby’s vanaf 22 weken zwangerschap.

Ze zocht contact met lotgenoten via Lieve Engeltjes en sprak daar met ouders die om uiteenlopende redenen geen herinneringen aan hun kindje hadden gemaakt. Sharon ontdekte dat op dit gebied een wereld te winnen viel. Vier weken na het overlijden van Phéron zei ze tegen Paul: ,,We gaan iets doen voor die ouders, wij zijn daar krachtig genoeg voor.”

In 2014, op Phérons eerste verjaardag, richtten ze Stichting Phéron op. Ze begonnen vanuit het zolderkamertje, zoals dat dan gaat. Ze organiseerden lotgenotenbijeenkomsten en Sharon ging langs zorginstellingen om haar ervaringen te delen. In 2016 maakten twaalf ziekenhuizen in Nederland gebruik van de zogeheten Phéron Memory Box, met daarin handvatten om herinneringen te maken: zoals klei voor een voet- of handafdrukje, een kokertje voor een haarplukje, een fotolijstje, een handgemaakte knuffel, gemaakt door een van de – inmiddels achttienhonderd – vrijwillige hakers.

Tegenwoordig reikt Stichting Phéron in samenwerking met dertig ziekenhuizen, waaronder de Friese, deze vorm van nazorg aan. Sharon is de drijvende kracht achter de stichting, ze houdt zich met diverse vrijwilligers bezig met de algehele organisatie: het voorlichten van ouders en betrokkenen, het steunen bij babyverlies, het creëren van (h)erkenning van de impact ervan, het delen van kennis door scholing en het werven van fondsen.

Sinds april vorig jaar heeft de stichting een eigen plekje aan het Kleinzand in Sneek. Vandaaruit wordt nu gewerkt. Het is de bedoeling dat het pand een inloopfunctie krijgt. ,,Niet dat mensen nu niet welkom zijn, hoor’’, haast Sharon zich te zeggen. Geregeld stapt er iemand binnen. ‘Steun bij babyverlies’ staat ook op de vlag.

Oudere generaties

Ook ouderen stappen over die drempel. ,,Vroeger was babyverlies een taboe, er werd niet over gesproken. Ouders mochten hun kindje vaak niet zien want dat zou niet goed voor ze zijn, werd dan gezegd. De kindjes werden na de geboorte meteen gescheiden van hun ouders, sommigen wisten niet eens of ze een jongen of een meisje hadden gekregen. Voor die generaties geldt vaak dubbel verdriet: en ze zijn een kindje verloren en ze mochten er niet over praten.”

Graag zou ze die oudere generaties meer bereiken met haar stichting. Bijvoorbeeld door iets in verzorgingshuizen te kunnen betekenen, denkt ze hardop. ,,Juist in die laatste levensfase ga je je leven overdenken en komt er ruimte voor bezinning en diepgeworteld verdriet.”

Een taboe is het niet meer zozeer, maar nog steeds is babyverlies een onderwerp waarbij mensen zich niet comfortabel genoeg voelen om over te praten. ,,Dat komt ook omdat niet iedereen goed beseft wat de impact van het verlies van een kind is.”

Drie jaar geleden kregen Paul en Sharon hun tweede zoontje. Tijdens die zwangerschap namen ze zich voor: wij hebben op dit kindje gewacht, wij mogen nu niet angstig zijn, wij moeten dit kindje nu alle liefde laten voelen. Opnieuw werden ze ouders. Opnieuw waren er tranen. Maar nu ook van geluk. ,,Wat waren we blij met de komst van Phyllon, maar tegelijk was er het verdriet om onze oudste zoon.”

Phéron blijft als een rode draad door het leven van het gezin gaan. ,,Als je je ouders verliest, verlies je een verleden. Als je je partner verliest, verlies je een heden maar als je een kind verliest, verlies je een toekomst. En dat gemis komt altijd terug, in alles wat je doet.”

Erkenning

Vanaf 3 februari van dit jaar wordt het voor ouders mogelijk om hun levenloos geboren kind te registeren in de Basisregistratie Personen (BRP). De Eerste Kamer stemde eind vorig jaar in met een wetswijziging om dit mogelijk te maken. De nieuwe wet, die met terugwerkende kracht ingaat, is het gevolg van een breed gesteund initiatief van ouders van een doodgeboren kind. Zij zien de opname van hun kind in de Basis Registratie Personen van de overheid als een vorm van erkenning.

Stichting Phéron is afhankelijk van donaties, giften, sponsoring en bijdragen uit fondsen. Voor meer informatie of hulp http://stichtingpheron.nl/

Bron: Friesch Dagblad 
Auteur: Jitske Leidelmeijer
Foto: Niels de Vries

De feestdagen zonder je baby

De feestdagen zonder je baby

In het blog van vandaag vertelt Margriet over hoe zij de feestdagen zonder haar geliefde zoon Lars heeft ervaren.

December, voor de derde keer sinds Lars er niet meer is, gingen we de maand december in. In het jaar 2016, het jaar dat Lars geboren en overleden is, hebben we gedaan alsof kerst en oud & nieuw niet bestonden en zijn we samen gaan skiën. Voor toen was dat de beste keuze en het voelt nog steeds heel goed dat we dat hebben gedaan, maar nu Rens, het broertje van Lars, alweer 1 jaar is gaan we alle dagen gewoon weer vieren zoals we dat altijd deden.

Alleen hoe doe je dat om Lars niet voorbij te gaan, om Rens niet voorbij te gaan, om je familie niet voorbij te gaan en om ook jezelf niet voorbij te gaan.

Sinterklaas
Soms overvalt het verdriet en gemis je in een keer. Dat valt niet te plannen. Al denk ik soms van wel. Zo hoopte ik op een enorme huilbui aan de top van de Mont Ventoux toen ik naar boven was gefietst om geld in te zamelen voor Make a Memory, maar als je die huilbui te graag wilt gebeurt het niet. En op de verjaardag van Rens bleef ik ook dapper staan. Alleen nu met het bezoek van Sinterklaas en de pieten op het werk van oma overviel het me. Ik had zeker aan Lars gedacht en vond het moeilijk dat er geen cadeau voor Lars kon zijn. Alleen had ik me niet bedacht dat het missen zo zou inslaan toen  ik in een volle zaal met blije en zingende mensen en kinderen zat en de pieten zwaaiend en dansen binnen kwamen gevolgd door Sinterklaas. Ik kreeg tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Hier had Lars bij moeten zijn. Bij het zinnetje ‘en er zijn geen stoute kinderen bij’ dacht ik alleen maar: en Lars is er ook niet bij..

Thuis hebben we hem er wel veel bij betrokken en hebben we zijn schoentje er weer bij gezet en gezorgd voor cadeautjes in de zak voor bij zijn grafje. Ook werden we nog verast door cadeautjes voor Lars door familieleden en je kunt je vast voorstellen dat ik 100 maal blijer ben met een cadeautje voor Lars dan voor mezelf.

Kerst
Zelf doen wij niet meer aan het versturen van kerstkaarten dus we krijgen er ook niet meer zoveel en dat is prima zo. Het doet mij toch alleen maar pijn omdat Lars niet wordt genoemd.  Ik snap het helemaal hoor dat er in de kaart niet meer iets over Lars wordt gezegd nu 2,5 jaar later, maar ook zijn naam staat niet meer op de envelop. Het is nu: Wouter, Margriet en Rens. Ook dat snap ik, want wij wonen met zijn drieën en vieren samen kerst, maar Lars hoort ook bij ons. We zijn een gezin van vier. Ik las liever familie de Jong, wat ook werd gedaan, want dan kan ik hem zelf invullen.

Ook met kerst werd er weer door familie aan Lars gedacht en dat doet me zo goed, want natuurlijk vraag ik me van te voren af of er nog aan hem wordt gedacht en of hij opgenoemd zal worden. Zelf wilden we met beide families voor de kerstdiners langs Lars zijn grafje om een kaarsje aan te steken bij onze kleine vent.  Op deze manier betrekken we Lars erbij, denken we aan hem en hebben we dit jaar ook van de kerst kunnen genieten.

Oud&Nieuw
Dit is ook een tijd waarin we elk jaar weer bij Lars stil staan. Zo moeilijk als het jaar 2016 afsluiten wordt het nooit meer, maar om weer een jaar af te sluiten doet me herinneren aan hoelang het alweer geleden is dat Lars bij ons was. Die week die wij met hem mochten beleven raakt steeds verder weg en het missen wordt niet minder. Nu hebben we naast ons verdriet ook veel geluk. Dat dat naast elkaar kan bestaan en dat je dat zo kunt voelen heb ik ervaren in het jaar 2018.

We steken dit jaar, net als vorig jaar op 1 januari om 00.00 uur, een vuurpijl in de lucht speciaal voor onze lieve kleine Lars.

Over Lars
Na een voorspoedige zwangerschap van 40 weken en 4 dagen is Lars thuis geboren. Wat het mooiste moment van hun leven had moeten zijn, veranderde in een nachtmerrie, want Lars was slap en bewoog niet. “Hij had ernstig zuurstoftekort gehad tijdens de bevalling, wat tijdens de bevalling niet waar te nemen was. Lars heeft nog een week in het VU Academisch ziekenhuis in Amsterdam gelegen waar hij een koeltherapie kreeg om hersenbeschadiging tegen te gaan. Helaas liet de MRI-scan zien dat dat niet was gelukt. Zijn hersenen waren op de ergst mogelijke manier beschadigd. Hij zou blind en doof zijn, niet kunnen lopen, niet kunnen slikken en hoogstwaarschijnlijk pijn hebben”. Aangezien Lars geen kans op een gelukkig en pijnloos leven zou hebben, is door de doctoren besloten om de intensieve behandeling te stoppen. Lars is op 20 mei bij Margriet op de borst en in de armen van haar en Wouter overleden.

Margriet is trotse mama van Lars* en Rens. Lars is op 13 mei 2016 geboren en op 20 mei 2016 overleden, aan de gevolgen van ernstig zuurstoftekort tijdens de geboorte. Rens is het broertje van Lars en werd 30 oktober 2017 geboren. Margriet heeft na het verlies van Lars initiatief genomen om ouders te helpen bij het maken van persoonlijke tastbare herinneringen. Via de website Lovelars kun je kijken naar de verschillende mogelijkheden hiervoor zoals, herinneringsknuffels gemaakt van kleding van je kindje of gepersonaliseerde lichtjes.

Film Rabbit Hole | VOOK

Film Rabbit Hole | VOOK

Danny, het vierjarig zoontje van Becca en Howie, werd omvergereden door Jason, een jonge automobilist, toen hij zijn hond op straat achterna liep. Zijn ouders verwerken zijn dood elk op hun eigen manier. Becca wil alle sporen die haar herinneren aan haar zoon uitwissen. Zo wil ze zelfs hun huis verkopen. Dat is niet naar de zin van Howie die kost wat kost hun vroegere leven wil hervatten en een nieuw kind maken. Zijn toenaderingspogingen lopen echter op niets uit. Ook hun deelname aan een zelfhulpgroep voor ouders van verongelukte kinderen brengt geen soelaas. Wanhopig hunkerend naar vrede die ze noch bij haar man, noch bij haar familie vindt, zoekt Becca contact met Jason…

Graag nodigt Ouders Overleden Kind je uit voor een filmmiddag, Rabbit Hole.

Waar: Filmhuis te Kollum, Oostenburgstraat 2, 9291 EM Kollum.
Wanneer: zondag 4 november 2018 om 14.00 uur.

De kosten zijn € 5 per persoon (incl. koffie/thee)

Voor opgave of meer informatie klik hier

Stichting Phéron verwerft keurmerk CBF

SNEEK – Stichting Phéron, die zich inzet voor ouders en betrokkenen rond babyverlies, is blij gestemd met de erkenning én het behalen van het keurmerk Centraal Bureau Fondswerving (CBF). Phéron voldoet aan de strenge kwaliteitseisen die toezichthouder CBF controleert. Zo weten  gevers dat dit goede doel bijdraagt aan een betere wereld, zorgvuldig omgaat met elke euro en betrouwbaar is. Sinds april dit jaar is de stichting gevestigd aan het Kleinzand 33 in Sneek en kunnen zij nog meer hulp bieden aan ouders en betrokkenen.

Online collecte

Online collecteren

Volgende week gaan er bijna 100 collecte-vrijwilligers op pad tijdens onze deur tot deur collecte van 2 t/m 7 juli aanstaande. Wil je ook graag helpen met de collecte, maar kun je niet met een fysieke collectebus lopen of zijn we nog niet actief in jouw gemeente? Dan hebben wij een leuk nieuwtje…

Het is dit jaar mogelijk om digitaal te helpen met collecteren
Maak vandaag eenvoudig een online collectebus aan (met je e-mailadres of facebook) en deel deze via WhatsApp, SMS, Facebook en LinkedIn. Zo kun je je familie, vrienden en collega’s om een gift vragen in jouw eigen collectebus. Je kunt vandaag al beginnen met de online collecte.

Ben je werkzaam bij een bedrijf of zorginstelling die Stichting Phéron een warm hart toedraagt? Maak dan een bedrijfscollectebus aan.

Alle hulp is welkom
Wij kunnen alle hulp heel goed gebruiken. Er staan nog steeds ziekenhuizen op de wachtlijst die heel graag de Phéron Memory Box willen geven aan ouders. Met de opbrengsten van de collectes hopen we van harte dat we nog meer ouders van een overleden baby een tastbare herinnering kunnen geven

Maak hier je eigen online collectebus aan!

Help jij mee? Collectanten gezocht voor Stichting Phéron

Collecte Stichting Phéron

Afgelopen jaar overleden voor, tijdens of na de bevalling, gemiddeld 5 baby’s per dag in Nederland. Stichting Phéron wil deze ouders steun bieden onder andere doormiddel van de Phéron Memory Box.

De box bevat herinnerings en -troost items om ouders direct te kunnen steunen vlak na het overlijden. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan een kleiset voor handafdrukjes, een bewaardoosje en een knuffeltje. In een periode van (onverwachts) verlies en afscheid nemen zijn juist deze hulpmiddelen van belang in een later stadium. Momenteel worden de boxen via de ziekenhuizen uitgegeven.

WIj hebben jullie hulp heel hard nodig om zoveel mogelijk ouders te helpen met deze vorm van nazorg! Jij kan meehelpen door te jaarlijks te collecteren in jouw buurt. Staat jouw gemeente er niet bij? Geef je dan alsnog op als vrijwilliger wij kijken dan graag of we in jouw regio ook kunnen starten.

Voorlopig collecte rooster 2018

2 t/m 7 juli  | Gemeenten: Súdwest-Fryslân, Littenseradiel, Heerenveen, De Friese Meren, De Waadhoeke,Tubbergen, Leeuwarden, Smallingerland, Marum en Tholen

14 t/m 20 oktober | Gemeenten: Ferweradiel (Hallum), Breda, Meijerstad

21 t/m 27 oktober | Gemeenten: Harderwijk, Oldebroek

Meld je hier aan als collecte vrijwilliger

Studio DEMICO® | Sommige boeken wil je liever niet ontwerpen…

DAG KLEINE STER

Sommige boeken wil je liever niet ontwerpen, als ontwerpster van unieke baby en kind gerelateerde invulboeken en eigenaresse van Studio DEMICO® kom ik regelmatig ouders tegen met een sterrenkindje, aangezien ik een persoonlijke connectie met mijn klanten heel erg fijn en belangrijk vind en vanuit hier ook werk kom je dan regelmatig in gesprek met deze ouders, omdat ik het zo oneerlijk vond wilde ik graag iets doen, iets tastbaars maken, elke ouder kent de bekende babyboeken en vele vullen deze met liefde in voor hun kinderen, waarom zouden papa’s en mama’s van een overleden kindje dit niet willen en hier geen behoefte aan hebben.

Ouders die ik sprak hadden behoefte aan een babyboek en zo begon de reis…

Ik heb lang getwijfeld omdat als je het er met mensen over hebt die geen kindje zijn verloren het als “not done” of zelfs werd afgestempeld alsof ik mensen dan geld afhandig wilde maken die al zoiets vreselijks hadden meegemaakt. Echter elke keer als ik ouders van een overleden baby sprak gaven zij juist aan hier wél behoefte aan te hebben, dus eigenwijs als ik ben, ben ik toch aan de slag gegaan en heb ik in samenwerking met deze ouders dit boek samengesteld. Ik wilde een tijdloos en stijlvol invulboek met veel ruimte om zelf te schrijven, geen verplichte invulvelden of gedoe.

Het idee alleen maakt me al helemaal gek…

Ik wilde een mooi boek wat je erbij kunt pakken als je hier even behoefte aan hebt of samen met broertjes en zusjes doorheen kunt bladeren zodat het overleden kindje echt onderdeel blijft van het gezin, ik merk dat ouders hier heel veel behoefte aan hebben, waar vroeger dingen werden weggestopt en nooit meer over gesproken, is dat nu (gelukkig) anders…

Als mama van drie kinderen kan ik me geeneens een voorstelling maken van waar je als ouder doorheen moet gaan. We zijn onze eigen kleine man bijna verloren als baby en dat idee alleen maakt me al helemaal gek. Ik kan me voorstellen dat de foto’s en kleine dingetjes alles is wat ze hebben van hun kindje en waar ik – als mama van drie – albums vol heb en geeneens weet wat ik aan moet met duizenden foto’s… moeten ouders die te maken krijgen met verlies het doen met slechts een handvol (gelukkig bestaan er tegenwoordig organisaties die deze ouders nog prachtige foto’s geven van hun kindje).

Met hart en ziel aan dit boek gewerkt…

Mijn hart en ziel heb ik in dit boek gestopt en er zijn aardig wat tranen gevallen tijdens het maken, ik maak al mijn boeken met veel liefde maar deze is toch wel heel erg speciaal voor me, ik hoop zo dat mensen hier steun en troost in kunnen vinden, helaas kan ik niet veel meer doen. Daarom steunt Studio DEMICO® ook Stichting Phéron, bij elk verkocht boek gaat er een deel van de opbrengst naar deze stichting want goede begeleiding is zo belangrijk, maar ook de prachtige Phéron Memory Boxen zijn heel belangrijk om aan ouders van een overleden baby te kunnen geven in zoveel mogelijk ziekenhuizen.

DAG KLEINE STER…. is een speciaal babyboek voor het eerste jaar na het overlijden van je baby, het is een prachtig stijlvol bewaarboek waar je over je zwangerschap, bevalling maar ook het overlijden, de uitvaart en het eerste jaar na het overlijden van jullie kindje kunt schrijven, waar je kunt vertellen over het plekje van jullie kindje, wanneer je aan je kindje speciaal moet denken, quotes en uitspraken waar je veel kracht uithaalt. Een boek wat je helpt je emoties vast te leggen en je helpt bij een stukje verwerking. Dit boek is ook erg fijn om later door te lezen, ook voor broertjes en zusjes zodat jullie kleintje in jullie harten voorleeft en ze nooit worden vergeten.

Waarom heb ik voor Stichting Phéron gekozen en niet andere mooie doelen?

Ik doe alles op gevoel en met gevoel, jaren geleden kwam ik hun op Facebook tegen, toen was hun website nog geeneens online en was alleen de wens er, altijd als ik ze op Facebook weer langs zag komen vond ik mooi dat ze met hun eigen grote verdriet zoiets positiefs en moois hadden gedaan (en doen) ik vind dat erg knap en heb ik bewondering voor dus toen ik dit boek had gemaakt en dacht laat ik ook wat terugdoen was het geeneens de vraag aan wie dat zou zijn want Stichting Phéron zat nog steeds in mijn hoofd.

Heel veel liefs,
Isabel van Studio DEMICO®
www.studiodemico.com 

Heb je zelf ideeën of een vraag over het invulboek ‘dag kleine ster’, neem dan gerust contact op met Isabel | info@studiodemico.com

Het Vlindercafé | Een ontmoetingscafé voor ouders van een overleden kind

Nathalie van Stijn organiseert zondag 3 juni van 13:30 tot 16:30 het Vlinderkindcafé. Een plek waar ouders van overleden kinderen elkaar kunnen ontmoeten. Steun en herkenning vinden door elkaar ontmoeten.

Tijdens het bloggen van de afgelopen jaren kwam ik met steeds meer moeders van overleden kinderen in contact. Zogezegd “onzichtbare moeders”.  Bij het ontmoeten van één zo’n moeder raakten we niet uitgepraat. Ik vond dat er ook een plek moet zijn waar ouders die een kindje hebben verloren elkaar kunnen ontmoeten. En zo ontstond het Vlinderkindcafé. Samen met twee lotgenoten, Kelly en Janine, is de vijfde bijeenkomst alweer een feit. De nadruk van ons Vlinderkindcafé ligt niet op de rouw, maar op de liefde voor je kindje en op de manier hoe jij je overleden kindje voort laat leven.

Twee keer per jaar kun je hier lotgenoten ontmoeten. Om ervaringen en verhalen te delen over hun overleden kindje(s). Onze kinderen zijn veel te kort bij ons zijn geweest, soms alleen tijdens de zwangerschap, toch hebben wij elkaar genoeg te vertellen.

Bloemenbed in Noordwijk is voor de 5e bijeenkomst een prachtige locatie. Door de ruime setting is het mogelijk om deze editie iemand mee te nemen waarmee je dit zou willen delen. Foto’s en/of  andere dierbare herinneringen worden meegebracht en met elkaar gedeeld. Daarnaast is er ruimte om een item, fotolijstje of bullet journal, te personaliseren aan de workshoptafel en kun je rondsnuffelen op de mini snuffelmarkt. Een markt met diverse spullen, zoals; boeken, troost- en herinneringsitems.

Het Vlinderkindcafé wordt geheel op vrijwillige basis georganiseerd. De kosten van €25,- worden enkel gevraag om de gemaakte kosten te dekken. Hiervoor heb je de hele middag drinken en wat lekkers.

Meer informatie of aanmelden kan hier:

http://mylifeblogs.nl/vlinderkindcafe/

https://www.facebook.com/vlinderkindcafe/